Λάρισα 9/9/2024
Γράφει: ο Αλέξανδρος Νάρης*
Αυτός ο Στρατηγός με την ”Αφρικάνα” (ονομασία καλοκαιρινής στολής) που έσκασε μύτη στην Τουρκική πρεσβεία υποβάλλοντας τα σέβη του στην νίκη των Τούρκων απέναντί μας και συμμετέχοντας στην γιορτή της καθόδου του Ελληνισμού στον Άδη, ονοματάκι δεν έχει;
Γιατί τσίπα, φιλότιμο, εθνική συνείδηση και αίσθηση του τι σημαίνει Έλληνας Στρατιωτικός σίγουρα δεν έχει, αλλά ονοματάκι έχει. Κι αν έχει ονοματάκι, θα έχει και διεύθυνση, όπου θα μπορούμε να του στείλουμε συσκευασμένες τις ροχάλες που χρειάζεται για να κάνει το μπάνιο του, μια κι ως γνωστόν τέτοιοι τύποι είναι τόσο αναίσθητοι, τόσο μοσχάρια, που το φτύσιμο το παίρνουν για βροχή.
Μια Βανδή ρε ξεφτιλισμένε άντρα, σήκωσε κεφάλι και σηκώθηκε κι έφυγε ρισκάροντας ένα σωρό πράγματα, από ξύλο μέχρι αγωγές, αρνούμενη να τραγουδήσει κάτω από την αφίσα του Κεμάλ, κι εσύ ρε άχρηστε φόρεσες τα καλά σου και τα μαύρα γυαλιά σου και πήγες ρε ζώο να υποκλιθείς στον Τούρκο που τόλμησε μέσα στην Πατρίδα μας να γιορτάσει την ημέρα της μεγαλύτερης καταστροφής της;
Για πες μου ρε στρατηγούκο της κακιάς ώρας, πότε ακριβώς θα πας στο Ελληνικό Προξενείο της Τραπεζούντας να παραστείς σε εκδήλωση με θέμα την γενοκτονία των Ποντίων; Ξέχασα όμως, εμείς δεν κάνουμε τέτοιες κινήσεις, μη δυναμιτίζουμε το κλίμα, οπότε άκυρο που λεν και στον στρατό (τον Ελληνικό, όχι τον δικό σου,) δεν είμαστε τίποτα εθνίκια, κι ας μην ξεχνάμε κι ότι έχουμε πρωθυπουργό αντινατιβιστή.
Κι αφού δεν θα πας ούτε στην Τραπεζούντα, ούτε στην Άγκυρα, αλλά σε ένα γραφείο όπου ορτνινάτσες θα σε γλύφουν και θα σε καταλαβαίνουν, κι εσύ περήφανος θα περιμένεις το μηνιάτικο να μπει και να βγει, ίδιος στην νοοτροπία με τον τελευταίο δημόσιο υπάλληλο, θυμήσου κάτι, αν μπορείς: Θυμήσου εκείνον τον πιτσιρικά που τριανταπέντε χρόνια πριν έπαιρνε από την πολιτεία το απόλυτο σύμβολο ένταξης στην κάστα των Υπερασπιστών του έθνους και της Πατρίδος, το Ξίφος. Τον θυμάσαι καθόλου;
Πως θα σε κοιτούσε τώρα εκείνος ο νεαρός άντρας; Και το κυριότερο, πως μπορείς και τον κοιτάς εσύ; Ξέχασα όμως, δεν μπορείς. Ή ακόμα χειρότερα, δεν σε νοιάζει, αφού πάντα ήσουν τέτοιος, κι εκείνος ο νεαρός άντρας απλά δεν υπήρξε ποτέ.
Μπορούμε πάντα να τα ρίχνουμε όλα στους πολιτικούς, μπορούμε πάντα να ρίχνουμε όλα στο σύστημα. Διαταγές λέει, πειθαρχία λέει κι ό,τι άλλο μπορούν να σκεφτούν για να καλύψουν το ξεβράκωμα. Υπάρχουν όμως οι στιγμές που όλοι μας καλούμαστε να επιλέξουμε ανάμεσα στην τιμή και το συμφέρον. Κι αυτό, όσο κι αν φαίνεται απίθανο, είναι από τα εύκολα διλήμματα της ζωής. Όταν ένας άνθρωπος που τιμήθηκε με τον βαθμό του Στρατηγού στέκεται τόσο ανάξια απέναντι σε πατρίδα, έθνος και ιστορία χωρίς να κινείται φύλο, χωρίς κανείς να ασχολείται και να νοιάζεται, ας μην αρχίσουμε τα κλάματα και τις οργισμένες δηλώσεις όταν εθνικές παραχωρήσεις θα παρουσιάζονται ως αναγκαίο κακό.
Δεν καταντήσαμε να έχουμε τέτοιους στρατηγούς. Το Επιλέξαμε.
Την ίδια στιγμή, στην Σμύρνη όπου βρέθηκα, έτυχε να περνάει από το καφέ που στάθηκα, μια παρέα από Τούρκους Ευέλπιδες. Έτριζε ο τόπος. Τα κεφάλια να στρίβουν με δέος, με σεβασμό και περηφάνια και τα βλέμματα από τα κορίτσια να σκανάρουν από την κορφή ως τα νύχια. Ακριβώς την ίδια ώρα που στην Αθήνα το ωράριο στο ΓΕΕΘΑ τελειώνει και οι ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ σ’ αυτό βγάζουν τη στολή τους και φορούν πολιτικά, για να μπορούν να κυκλοφορούν στην πόλη ελεύθερα, χωρίς λέει να δίνουν στόχο. Που αν δεν υπήρχε όριο εισόδου, ο τελευταίος επιτυχών της Σχολής Ευελπίδων θα είχε περάσει με μέσο όρο δύο στην βαθμολογία.
Αυτό δεν είναι παρακμή, είναι σήψη. Κι αν σταμάτησε να μας ενοχλεί, δεν είναι επειδή ζούμε μακριά της. Είναι επειδή είμαστε μέρος της.
* Ο Αλέξανδρος Νάρης είναι αξιωματικός ε.α., πρώην Δημοτικός Σύμβουλος και συγγραφέας
