Χτες το βράδυ πάνω στην σκηνή, έγινε ξανά εκείνο το πλατωνικά ερωτευμένο κοριτσάκι κι ο Μάνος ήταν ξανά ο αρχηγός της. Κι έτρεχε ξωπίσω του για να την κοιτάξει. Του είπε θα πεθάνει αν σκοτωθεί κι όμως έχει ζήσει. Κι έτσι ο Μάνος ζει μέσα από τις ερμηνείες της κι η φωνή της ζει μέσα από τα τραγούδια του.
5/9/2024
Ήταν 5 Ιουνίου του 1982
- Ο Μάνος Λοΐζος περνάει την πιο δύσκολη φάση της ζωής του. Η σχέση του με την Δώρα Σιτζάνη επί της ουσίας έχει τελειώσει μετά από 2 χρόνια μεγάλης κρίσης και πολύ πόνου. Αυτή χωμένη μέσα σε βαθιά κι επικίνδυνα σκοτάδια, αυτός κλειδωμένος στο δωμάτιό του να γράφει μουσικές. Η δημιουργία ήταν η μόνη του διέξοδος. Η σχέση του με την κόρη του κι αυτή πολύ δύσκολη ως απόρροια ενός πολύ δύσκολου διαζυγίου. Δεν την βλέπει όσο συχνά ήθελε, όταν βρίσκονται οι συνθήκες είναι τοξικές, δηλητηριασμένες από τα λόγια ενός πληγωμένου εγωισμού. Λίγο καιρό πριν από το νοσοκομείο της Μόσχας είχε πάρει μια αυστηρή προειδοποίηση για ζητήματα που αφορούσαν την κατάσταση της καρδιάς του. Την είχε αγνοήσει, παραπεταμένη κι αμετάφραστη κάπου ανάμεσα στα χαρτιά του. Στην ίδια πόλη, στο ίδιο νοσοκομείο σε λίγο καιρό θα άφηνε την τελευταία του πνοή.
Οι φίλοι του αποφάσισαν να αναλάβουν δράση. Η Χαρούλα Αλεξίου κι ο Αχιλλέας Θεοφίλου τον προσκαλούν σπίτι τους, δεν θα ήταν μόνος του, παρέα θα ήταν κι όλοι οι φίλοι του, πιθανότατα κι ο κολλητός του, ο παρτενέρ του στις αξημέρωτες αλητείες, ο Λευτέρης Παπαδόπουλος. Κι ενώ ο Λοΐζος ξεκίνησε βαρύς κι ασήκωτος, η Χαρούλα, κοριτσάκι ακόμα, δίνει μια παράσταση για τα μεγάλα του μάτια και μόνο. Γίνεται ο κλόουν της παρέας και τα καταφέρνει. Ο Μάνος θα χαλαρώσει, θα πετάξει ένα χαμόγελο, θα πάρει την κιθάρα του και θα αρχίσει να παίζει το ένα τραγούδι του μετά το άλλο. Δείχνει προς στιγμήν ανακουφισμένος, χαρούμενος, δημιουργικός. Ήταν, όμως, το κύκνειο άσμα του. Το σκοτάδι θα κατάπινε σιγά σιγά όλο το φως. Τρεις ημέρες μετά θα πάθαινε το πρώτο εγκεφαλικό και λίγο αργότερα ενώ θα είχε μεταφερθεί να νοσηλευτεί στην Μόσχα θα πάθαινε και το δεύτερο που θα του έκοβε τελικά το νήμα της ζωής στα 45 του χρόνια. Η Χαρούλα είχε προλάβει να του δώσει μια τελευταία αγκαλιά στο νοσοκομείο στην Αθήνα. Ποτέ δεν ξέρεις πότε θα δεις τον άλλον για τελευταία φορά. Ποτέ δεν ξέρεις πότε θα προλάβεις να του πεις όσα έχεις στην καρδιά σου.
Ήταν 4 Σεπτέμβρη του 2024
Στο Καλλιμάρμαρο γίνεται μια συναυλία αφιέρωμα στον Λευτέρη Παπαδόπουλο. Ο άσωτος φίλος του Μάνου, ο «πρόεδρος», είναι ακόμα εν ζωή, παραβρίσκεται κι απολαμβάνει παλιούς και νέους καλλιτέχνες να τραγουδάνε τις λέξεις του.
Κάποια στιγμή κι ενώ ο Μίλτος Πασχαλίδης είναι στην σκηνή θα κάνει 2-3 βήματα πίσω, θα κάτσει σιωπηλός, θα δώσει τον χώρο του και θα ανέβει από το πουθενά… η Χαρούλα Αλεξίου.
Η πιο απρόσμενη έκπληξη της βραδιάς. Το ατίθασο κοριτσάκι έχει γίνει πια μια γοητευτική κυρία, πατημένα τα 70, μια ακόμα cancer survivor. Έχει βιώσει πια πολλές απώλειες, φυσικές και μη κι έχουν χαραχτεί στο σώμα της, αλλά κυρίως στην φωνή της. Μια από τις αρτιότερες τραγουδίστριες που γέννησε αυτός ο τόπος πια δεν έχει φωνή να τραγουδήσει. Τι τραγική ειρωνεία. Έχει βγάλει έναν καινούργιο δίσκο, αλλά με παλιές ερμηνείες, παλιά της τραγούδια, κάπως πειραγμένα. Δεν έχει αλλάξει, όμως, κανείς στίχος εκτός από έναν, στην Πανσέληνο εκεί που έλεγε «το πλήρωσα με την ψυχή μου», τώρα λέει «το πλήρωσα με την φωνή μου». Σπαρακτικά αλλά και με απίστευτη αξιοπρέπεια θα εξομολογηθεί στον Θέμη Καίσαρη ότι πολλά βράδια ονειρεύεται ότι έχει βρει την φωνή της και τραγουδάει ξανά, όπως τότε.
Τέσσερα χρόνια η Χαρούλα δεν είχε τραγουδήσει ξανά δημόσια. Τώρα είναι στη σκηνή. Την καταλαμβάνει όπως μόνο αυτή ξέρει. Το πλήθος έχει σοκαριστεί ευχάριστα. Υπάρχει μια σιωπή, ένα ρίγος στην ατμόσφαιρα. Μιλάει λίγο για τον «πρόεδρο», αυτός γελάει ευτυχισμένα. Μετά το πρώτο κουπλέ λέει με εντελώς σπασμένη φωνή από την συγκίνηση «είναι κι ο Μάνος εδώ απόψε». Ήταν η στιγμή που με την τέχνη που άφησε πίσω του ξεπλήρωσε εκείνο του βράδυ που του χάρισε η Χαρούλα τον Ιούνη του 1982. Με τις μελωδίες του την πήρε αγκαλιά και την σήκωσε όπως αυτή είχε κάνει τότε στο νοσοκομείο, την έβαλε στην σκηνή κι όπως αυτός τότε απρόσμενα πήρε την κιθάρα του, έτσι κι αυτή πήρε το μικρόφωνο και τραγούδησε τον «Αρχηγό» του. Η φωνή βγαίνει με αίμα. Όμως η Αλεξίου είχε κάτι που την έκανε μοναδική, όποιος την έχει αγαπήσει ξέρει. Η Χαρούλα δεν τραγουδούσε μόνο με τις φωνητικές χορδές, τραγουδούσε με την ψυχή της, πάνω στην σκηνή γινόταν ολόκληρη μια μια οι λέξεις του τραγουδιού που ερμήνευε. Δεν ήταν ποτέ μόνο τεχνική και σωστές ανάσες, ήταν βίωμα κι αυτό μπορούσε να μεταδώσει στο κοινό της. Αυτό την ξεχώριζε πάντα.
Χτες το βράδυ πάνω στην σκηνή έγινε ξανά εκείνο το πλατωνικά ερωτευμένο κοριτσάκι κι ο Μάνος ήταν ξανά ο αρχηγός της. Κι έτρεχε ξωπίσω του για να την κοιτάξει. Του είπε θα πεθάνει αν σκοτωθεί κι όμως έχει ζήσει. Κι έτσι ο Μάνος ζει μέσα από τις ερμηνείες της κι η φωνή της ζει μέσα από τα τραγούδια του.
αλιευμένο από: Κυκλοθυμικό και Christos Karapatsakidis Composer-Lyricist
