18/8/2024
σημειώνει: η Εύη Βουλγαράκη
Της Παναγίας ήμουν στη Μονή Πεντέλης. Έχει πανηγύρι και έρχεται πάρα πολύς κόσμος συνήθως. Φέτος ήταν λιγοστός. Ο εξωτερικός περίβολος και ο ευρύτερος περιβάλλων χώρος καμμένος, πολύ μεγάλη καταστροφή.
Στο κήρυγμα ο π. Νεκτάριος ευχαρίστησε τρεις τουλάχιστον φορές τους παρευρισκομένους για την παρουσία τους, στις δύσκολες αυτές συνθήκες. Όλα γύρω κάρβουνο. Με συγκίνησε αυτή η ανθρώπινη διάσταση.
Δεν είναι απλό να περικυκλώνεσαι από τις φλόγες.
Αιωνόβια δέντρα κάηκαν δυστυχώς εκεί. Αλλά ο πλάτανος της δυτικής πλευράς, έξω από την αυλή, απέμεινε αγέρωχος και χλοερός να μας φιλοξενεί με τη δροσιά του μετά τη λειτουργία.
Σήμερα διασχίσαμε το βουνό στην κατεύθυνση της Νέας Μάκρης.
Κρανίου τόπος. Είναι το βουνό μας όλο κρανίου τόπος. Ό,τι άφησε η φωτιά η προπέρσινη το αποτέλειωσε η φετεινή. Για να μη μιλήσω για όλες τις γενεαλογίες της φωτιάς από το 80 και εδώ.
Αν καιγόταν το σπίτι θα καταστρεφόμασταν εμείς. Τώρα όμως καταστράφηκε ο κόσμος όλος.
Και υπάρχει μείζον θέμα με την πολιτική διαχείριση και την τάση να κοιτάμε τη φωτιά ως θεατές στις δασικές εκτάσεις. Έριξαν τα ελικόπτερα κάποιες φορές νερό. Δεν ακολούθησαν πεζοπόρα τμήματα, ό,τι έχει απομείνει από δαύτα. Δεν ενεργοποιείται ο πληθυσμός που κοιτάει ιδίως να θρηνωδεί, να σχολιάζει και να προσεύχεται.
Τη φωτιά την πιάνεις στο βουνό, όχι όταν έρθει στην πόρτα σου, τότε είναι ήδη πολύ αργά.
Οι λίγοι πολίτες που έτρεξαν για τις περιουσίες τους (αφού ποιος θα τις προστάτευε;) αλλά και για την ευρύτερη γειτονιά τους θα μπορούσαν κάλλιστα να είχαν σταματήσει τη φωτιά στο βουνό.
Με τη βοήθεια των εναέριων μέσων, και με την καθοδήγηση της πυροσβεστικής.
Διότι όλη τη Δευτέρα το πρωί και πριν γίνει ξαφνικά το μεγάλο κακό στη 1 η ώρα, παρακολουθούσαμε, μοιραίοι θεατές τη φωτιά που αργοκατέβαινε την πλαγιά και θα έπρεπε να την είχαμε σβήσει με φτιάρια και με άρβυλα, όσο σιγόκαιγε. Ποτέ δεν έπρεπε να βγει από τη χαράδρα.
ΜΠΟΡΟΥΣΑΜΕ. Αλλά έχουμε μια πολιτική κουλτούρα πλήρους ευνουχισμού του πολίτη από το κράτος, και η κατάσταση παθητικοποίησης έχει φτάσει στο μη παρέκει με το επιτελικό κράτος.
Και δεν έχουμε καμία πραγματικά τοπική δομή που θα αντιμετωπίσει τοπικά ζητήματα. Το αποτελείωμα της αυτοδιαχείρισης ήταν οι καλλικρατικοί δήμοι. Δήμοι των απρόσωπων μηχανισμών και της μαφιόζικης διαχείρισης.
Ο πρωθυπουργός θα έρθει στην περιοχή την Τρίτη. Ίσως πρέπει να υπάρξει μια επιτροπή υποδοχής. Ή ίσως να του γυρίσουμε την πλάτη όπως όταν έμπαιναν οι Γερμανοί στην Αθήνα.
