Δουβλίνο 15/8/2024
Panagiotis-Sokratis Loumakis
Καλησπέρα σ΄ όλους. Τής Παναγίας σήμερα και εκμεταλλεύομαι το γεγονός ότι σήμερα έχω άδεια (διότι στην Ιρλανδία είναι εργάσιμη ημέρα) για να μοιρασθώ μαζί σας τα αισθήματα και τις σκέψεις μου.
Πάντα για μένα η ημέρα αυτή ήταν ημέρα χαράς και ευφροσύνης. Η συνάντηση με την ευρύτερη οικογένεια, η επικοινωνία με φίλους και συγγενείς και η γενική εορταστική ατμόσφαιρα συντελούσαν σε αυτό.
Φέτος δυστυχώς δεν συμβαίνει το ίδιο. Μία στενοχώρια βαραίνει την ψυχή μου. Και δεν φταίει το γεγονός ότι παραμένω ακόμα αυτή την εποχή στην Ιρλανδία εργαζόμενος, άλλωστε σύντομα αρχίζουν και οι δικές μου διακοπές.
Η αιτία βρίσκεται στην ατμόσφαιρα απογοήτευσης η οποία πνίγει την χώρα μας, με την θλίψη να γίνεται ακόμα εντονότερη απο την σύγκριση με τους λαούς πολλών άλλων χωρών, που ζούν περίοδο εθνικής ανάτασης μετά τους Ολυμπιακούς αγώνες (αναφέρομαι ιδιαιτέρως σε μικρές χώρες π.χ. Σερβία, Ιρλανδία και όχι στις παραδοσιακές αθλητικές υπερδυνάμεις). Ευτυχώς που υπάρχουν οι επιτυχίες τού Τεντόγλου, τού Καραλή και τών άλλων Ολυμπιονικών και οι ηρωϊκές προσπάθειες τών εθνικών ομάδων μπάσκετ και πόλο και τών υπόλοιπων αθλητών, διαφορετικά θα είχαμε βυθισθεί σε Τάρταρα κατάθλιψης.
Πώς να χαρείς ως Ελληνας όταν κυριαρχεί γύρω σου η μαυρίλα (κυριολεκτικά και μεταφορικά); Πώς να καμαρώσεις όταν βασιλεύει η σαπίλα; Πώς να παλαίψεις τα αισθήματα τής απογοήτευσης που σε κυριεύουν όταν διαπιστώνεις ότι η κυβέρνηση τής χώρας σου έχει τα χαρακτηριστικά συμμορίας, που ενδιαφέρεται μόνο για την παραμονή στην εξουσία και για να καλύπτει τα εγκλήματα τών μελών της; Πώς να αντιμετωπίσεις τα αισθήματα ανημπόριας και απόγνωσης όταν συνειδητοποιείς ότι η πατρίδα σου είναι σε κατάρρευση, έρμαιη τής ανικανότητας τών κυβερνώντων; Πώς να νικήσεις τα αισθήματα ορφάνιας και εγκατάλειψης που πηγάζουν απο την αίσθηση ότι η κυβέρνηση υπάρχει όχι για να ενισχύει τούς πολίτες που με τον κόπο και τις ικανότητες τους θα σπρώξουν την χώρα ψηλότερα (όπως γίνεται στις πολιτισμένες χώρες), αλλά για να βολεύει μόνο τους δικούς της, κατά κανόνα ανίκανους ή διεφθαρμένους; Πώς να μή θλίβεσαι απο την μεταλλαγή τής υποτίθεται ανεξάρτητης Δικαιοσύνης σε υπηρεσία άφεσης τών παρανομιών τών κυβερνώντων; Πώς να καταπνίξεις την εμετική αηδία που νιώθεις για τους περισσότερους δημοσιογράφους, που είναι κόλακες και γλείφτες τής εξουσίας, αντί να κάνουν δημιουργική κριτική για το καλό τού τόπου; Καί τέλος (δεν θα μού την γλιτώσετε, άς είναι και χρονιάρα μέρα), πώς να μη θυμώσεις με την αφέλεια τής πλειοψηφίας τών συμπατριωτών σου, που πιστεύουν ότι ο Μητσοτάκης και η παρέα του είναι η λύση για να αντιστραφεί ο κατήφορος τής χώρας, τη στιγμή που ένας αμερόληπτος παρατηρητής βλέπει ότι ο κατήφορος επιταχύνεται;
Αυτά τα αισθήματα και οι σκέψεις με κατέκλυσαν σήμερα, ημέρα χαλάρωσης (διότι ξεχνιέσαι όταν είσαι σε συνεχή απασχόληση με την εργασία σου και άλλες δραστηριότητες). Αλλά η απελπισία και η θλίψη μου μετατρέπεται σε ικεσία προς την Παναγία, που γιορτάζει σήμερα, να κάνει κάτι και για εμάς τούς ταλαίπωρους και αξιολύπητους Ελληνες, όπως συχνά έκανε στο παρελθόν.
“Ικετεύομεν οι δούλοι σου και κλίνομεν γόνυ καρδίας ημών, κλίνον το ούς σου Αγνή και σώσον τούς θλίψεσι βυθιζομένους ημάς και συντήρησον πάσης εχθρών αλώσεως την σήν πόλιν Θεοτόκε”.
Ετσι η απελπισία μου παραχωρεί τη θέση της σε μία σπίθα ελπίδας, το μόνο ψυχικό στήριγμα που μάς έχει απομείνει μέσα στη στάχτη, την μπούρμπερη και τα αποκαΐδια που μάς περιβάλλουν (κυριολεκτικά και μεταφορικά).
Καλή βοήθεια απ’ την Παναγιά στις οικογένειες στο έθνος μας!
