Έχουμε χρέος, όσοι υπηρετούμε τις τέχνες, να την στρέψουμε σωστά, αντί δικαιολογιών για σύμπλευση με το ρεύμα της άθλιας πραγματικότητας.
Νίκος Παναγιωτίδης
Διάβασα δήλωση της (σούπερ διάσημης, πλέον) Μαρίνας Σάττι, “εγώ πιστεύω ότι η Ελλάδα είναι η πλαστική καρέκλα και ο μισοτελειωμένος φραπές, δεν νομίζω ότι παραποιήσαμε ή αλλοιώσαμε κάτι από την πραγματικότητα”.
Απαντώ ότι αν πράγματι η Ελλάδα είναι πλαστική καρέκλα και φραπές, καθώς επίσης λαμπερές πίστες και στυγερά εγκλήματα, χυδαίοι αιρετοί και ηλίθιοι οπαδοί, αντί να είναι χώρα μόρφωσης, ευπρέπειας, τέχνης και πολιτισμού, όσοι υπηρετούμε τις τέχνες έχουμε χρέος σε αυτά να την μετατρέψουμε, αντί να ψάχνουμε δικαιολογίες για τη σύμπλευσή μας με το ρεύμα της άθλιας πραγματικότητας.
Εμείς, ανήκουμε στους αμετανόητους. Δε θα βρείτε εδώ ονόματα “διάσημα” σαν της κυρίας Σάττι, αλλά ανθρώπους που μοχθούν για να προσφέρουν κάτι.
Δυό Κυριακές στη σειρά, νομίζουμε ότι αξίζει να συνδυάσετε μιά εκδρομούλα στα πανέμορφα χωριά του Πηλίου.
