Ημέρα τιμής της ευ-αίσθησης και της ευαισθησίας των λέξεων.
της Γεωργίας Γιώτα*
Παγκόσμια ημέρα αφιερωμένη στην ευ-αίσθηση και στην ευαισθησία των λέξεων, τη στιγμή που αυτές ενδεδυμένες τον πορφυρό της ψυχής το μανδύα κατέρχονται σε μια νέκυια πορεία, για να εμβαπτιστούν σε φως ιλαρό και να ανέλθουν σε γαλάζια Ηλύσια Πεδία.
Ποίηση σημαίνει πράξη. Δράση. Πορεία προς ολοκλήρωση. Και ποίημα είναι το προϊόν που παράγεται από μια πορεία νου και ψυχής που αναζητούν το φως πίσω από το σκοτάδι και την ουσία πίσω από τα φαινόμενα και μια εναγώνια πορεία προς τη λύτρωση, μέχρι το καυτό μάγμα της ψυχής να ενωθεί με τη δροσιά του απέραντου γαλάζιου.
Έξω από τα συνήθη, πέρα από τα όρια και τα σύνορα του νου, ακροβατώντας ανάμεσα στις έννοιες των σημαινομένων, ξορκίζοντας τα σημαίνοντα και τις ορίζουσές τους, η ποίηση αποτελεί «μίμηση πράξης σπουδαίας και τελείας». Μιμείται την ίδια τη ζωή και το νόημά της, χωρίς ωστόσο να έχει τέλος. Είναι όμως τέλεια και ωραία. Γιατί απλώς γίνεται στην ώρα της και έχει λόγο ύπαρξης.
«Αν δε μου ‘δινες την ποίηση, Κύριε,
δε θα ‘χα τίποτα για να ζήσω.
Αυτά τα χωράφια δε θα ’ταν δικά μου.
Ενώ τώρα ευτύχησα να ‘χω μηλιές,
να πετάξουνε κλώνους οι πέτρες μου,
να γιομίσουν οι φούχτες μου ήλιο,
η έρημός μου, λαό
τα περιβόλια μου αηδόνια» (Ν. Βρεττάκος). Σε έναν κόσμο στείρας λογικής και λατρείας της τεχνολογίας, η ποίηση φαντάζεις σαν ήλιος που σκορπά αφειδώλευτα φως και θερμότητα. Μιλά μέσα από σύμβολα, συμπυκνώνοντας νοήματα. Λέξεις που προκαλούν ταραχή.
Φράσεις που ξεκλειδώνουν συναισθήματα και ένα λόγο που ρέει, αλητεύει και ξαποσταίνει στις υδροφόρες σπηλιές της ψυχής. Άλλοτε με λογισμό, άλλοτε με όνειρο και άλλοτε με έναν ρεαλισμό που καταδεικνύει έναν υπερβάλλοντα ζήλο, φλερτάροντας με τον υπερρεαλισμό και το εξω-λογικό… Σε μια εποχή παραλόγου και παραλογισμού, ως έλλογη και ασφαλή πράξη φαντάζει η ποίηση. Και ο ποιητής, με τις κεραίες της ψυχής ανοιχτές στα ερεθίσματα, ευαίσθητες σε κάθε τι που λαμβάνει και προσλαμβάνει ο νους, μάχεται με όπλα τις λέξεις και τη δύναμή τους, την αγωνία για το σήμερα που πληγώνει και για ένα αύριο που φαντάζει αβέβαιο και άχρωμο, αλλά πεινά για μια μπουκιά ουρανό και μια χούφτα ήλιο…
Αφιερωμένο λοιπόν τούτο το σπάραγμα ψυχής… χαρίζεται…
Για τους πλανημένους που νομίζουν ότι το τροπικό επίρρημα «ευ» έχει την αξία του στερητικού μορίου «α» και για τους άφρονες που θεωρούν ότι οι λέξεις με τα δύο αυτά προθέματα συνοδοιπορούν σε παράλληλα μονοπάτια, αναζητώντας, φευ, τον ίδιο δείκτη φωτός…
ΠΕΡΙ ΕΥΑΙΣΘΗΣΙΑΣ
Ευαίσθητοι άνθρωποι αποδείχτηκαν
Μα κάποιοι θρασύτατα κι αναίτια αφαίρεσαν
το θετικό βαθμό του τιμημένου επιρρήματος
Και στη θέση του ξεδιάντροπα καρφίτσωσαν
ενός προθέματος στερητικού τον απτόητο ήχο
Και ενδύθηκαν τότε πορφύρα χρυσοκέντητη
από υλικό που πλανά και πλανιέται
Και σε ρόλους πρωταγωνίστησαν δύσκολους,
ακολουθώντας στα παρασκήνια ροπές πληγωμένων ανέμων,
φορώντας κομψά και αψεγάδιαστα
υποκριτών φαλκιδευμένα προσωπεία (Γ.Γ.)
” Σ’ αυτόν τον κόσμο, λοιπόν, που ολοένα στενεύει, ο καθένας μας χρειάζεται όλους τους άλλους. Πρέπει ν’ αναζητήσουμε τον άνθρωπο, όπου κι αν βρίσκεται…” Γ. Ρίτσος
Κι αν κάποια στιγμή στο δρόμο σας συναντήσετε κάποιους ποιητές, δώστε τους μια αγκαλιά συναισθήματα και μια γουλιά από της ψυχής το καθάριο νερό της. Και προς Θεού…
Αφήστε ήσυχους τους ποιητές
Την ώρα που ζωγραφίζουν την ψυχή τους στη λευκή σελίδα
το Γολγοθά ανεβαίνουν και προσδοκούν την ανάσταση
Και κείνες, του ιερού τοκετού τις στιγμές
που οι λέξεις καρφώνονται στου σήμαντρου το άγιο υλικό
με του νου τα εργαλεία να σφυροκοπούν
αψηφώντας της δημιουργίας το ύψιστο χρέος,
εκείνοι δαγκώνουν τα χείλη που μάτωσαν
σφίγγουν τις ιδρωμένες από την αγωνία του ανθρώπου παλάμες
κλείνουν τα μάτια να αφουγκραστούν την ανάγκη
και ανοίγουν τα παραθύρια της ψυχής να μαζέψουν φως
για τους ανηλεείς χειμώνες που νιώθουν να έρχονται
καβάλα σε άλογα που ποτέ τους δεν καταδέχτηκαν,
άγρια, ατίθασα, ανυπότακτα,
χαλινάρια αθώων ελπίδων.
Αφήστε ήσυχους τους ποιητές
Γιατί πρώτοι συλλαμβάνουν τους κεραυνούς των ουρανών,
όταν κάποιοι επιμένουν να πληγώνουν τον ήλιο τους
πετώντας με θράσος τις πέτρες που με βία ξερίζωσαν
από του Προμηθέα τον άρρωστο βράχο.
Τις στιγμές των μυστηρίων της αποκάλυψης
δεν τις αντέχουν όλοι
Ακόμα και κείνοι που φαντάζουν εκλεκτοί και άμεμπτοι
και φέρουν ελέω ανθρώπων σφραγίδα ευθύνης
και που η φωνή του ποιητή η ασίγαστη τούς χάρισε
των δρόμων τη ζηλευτή και πολυπόθητη φήμη.
Εκείνοι, οι φαιά φορούντες και περί ηθικής λαλούντες
εις τον αιώνα των αιώνων.
Συντάσσομαι τα πρόσωπα.
Απεταξάμην τα προσωπεία.
Αμήν.
Αν τύχει στο δρόμο σας, εκείνο που πήρατε μια νύχτα με φεγγάρι,
με ένα δισάκι ονείρατα για αποσκευή
να συναντήσετε τους ποιητές,
χαρίστε τους ένα χαμόγελο
ψαρέψτε τα λόγια τους
νιώστε τους στεναγμούς τους
δεν τις αντέχουν όλοι
Ακόμα και κείνοι που φαντάζουν εκλεκτοί και άμεμπτοι
και φέρουν ελέω ανθρώπων σφραγίδα ευθύνης
και που η φωνή του ποιητή η ασίγαστη τούς χάρισε
των δρόμων τη ζηλευτή και πολυπόθητη φήμη.
Εκείνοι, οι φαιά φορούντες και περί ηθικής λαλούντες
εις τον αιώνα των αιώνων.
Συντάσσομαι τα πρόσωπα.
Απεταξάμην τα προσωπεία.
Αμήν.
Αν τύχει στο δρόμο σας, εκείνο που πήρατε μια νύχτα με φεγγάρι,
με ένα δισάκι ονείρατα για αποσκευή
να συναντήσετε τους ποιητές,
χαρίστε τους ένα χαμόγελο
ψαρέψτε τα λόγια τους
νιώστε τους στεναγμούς τους
Πώς να διακρίνει κανείς της πηγής το καθάριο νερό,
όταν το οξυγόνο της ζωής πωλείται από καιρό εμφιαλωμένο.
Περίοδος εκπτώσεων. Τιμές ευκαιρίας.
Μετά την απομάκρυνση από το ταμείο
ουδέν λάθος αναγνωρίζεται
Αφήστε ήσυχους τους ποιητές
Έχουν ακόμα δανείων ζωής ανεξόφλητες δόσεις (Γ.Γ.)
Και δεν έχουν ακόμα αυξηθεί και τα επιτόκια ων καταθέσεων… νομίζω…
————————————-
* Η Γεωργία Γιώτα είναι Φιλόλογος – Συγγραφέας
