Υ.Γ. από enikos: σωστά δηλώνει ο κ. Ψιλάκης: ”Δεν είμαι εκπαιδευτικός και δεν θα μπορούσα να γνωρίζω σε βάθος τι γίνεται…” Άλλος ήταν ο καμβάς στο λεγόμενο Βυζάντιο μέχρι και λίγες 10ετίες πριν από μας, άλλος σήμερα. Τότε αριθμητής ήταν τα περιβόλια, οι ανθρώπινες σχέσεις, ο έρωτας, ο γάμος, η ζωή, ο θάνατος, οι χαρές, οι λύπες, οι νίκες (θυμηθείτε, το ”υπερμάχω” ευχαριστίες στην Υπέρμαχο Στρατηγό, την Παναγιά) οι θεομηνίες, οι ξηρασίες, η σοδειά, η παραγωγή που κινδύνευε, τα πάντα όλα! και παρονομαστής ο Θεός, ο Εσταυρωμένος, η παραμυθία, η παρηγοριά, το στήριγμα και δευτερευόντως η όποια βοήθεια από συγχωριανούς απ΄τον ανθρώπινο παράγοντα. Άλλη παράμετρο θα συναντήσουμε σε άλλες θρησκείες. Πριν την επικράτηση της Χριστιανοσύνης και τώρα σε αρκετές περιοχές και θρησκείες , θεότητες είναι τα ίδια τα στοιχεία της φύσης. Ήμουν σε μια λίμνη 45 χιλιόμετρα απ΄την Αντις Αμπέμπα προ 20ετίας κι απέναντι ανιμιστές αφιέρωναν στο δέντρο – Θεό προϊόντα, βούτυρο κι άλλα… είτε για να εξευμενίσουν τη θεότητα, είτε να πάει καλά η χρονιά τους. Σήμερα στην οικολογία αριθμητής είναι η φύση και παρονομαστής είναι ο άνθρωπος, τόσο απλά.
Πέτρος Ιωάννου