ΤΟ ΜΑΚΑΡΙΑΚΟ ΚΑΘΕΣΤΩΣ~~~~~~~
4/6/2025
Μαρτυρία: Κωστή Χατζηκωστή ( Costis Hadjicostis )
- Στις 14 Μαρτίου του 1971 ο πρόεδρος Μακάριος πήγε στην Αιγιαλούσα όπου τέλεσε τη Θεία Λειτουργία και εξεφώνησε ένα πύρινο λόγο. Ανάμεσα στα πολλά, αφού ανέφερε ότι η Καρπασία είναι γη Ηρώων και Μαρτύρων τόνισε και τα εξής:
…..Την Κύπρον Ελληνικήν και ακεραίαν την παρέλαβα, Ελληνικήν και ακεραίαν θα την παραδώσω εις τας μητρικάς αγκάλας…..
Άκουσα την Ομιλία και μετά από μια σύντομη περίληψή της, έβαλα στο βραδυνό πρόγραμμα των ” Επικαίρων ” ηχογραφημένο απόσπασμά της, στο οποίο περιλαμβάνονταν και τα πιο πάνω. Ήταν δημόσια ομιλία του Προέδρου της Δημοκρατίας, άρα πίστευα, εκπεφρασμένη κυβερνητική πολιτική.
Την επομένη με καλεί ο Ανδρέας Χριστοφίδης στο γραφείο του. Με ύφος πολύ σοβαρό, μού είπε τα ακόλουθα:
- Χθες έκαμες ένα μεγάλο σφάλμα.
- Τι, λέω εγώ.
- Μετέδωσες την ομιλία του Μακαριωτάτου στη Γιαλούσα. Πράγμα που δεν έπρεπε.
- Μα, κύριε Χριστοφίδη, κανείς δεν μού είπε ότι δεν έπρεπε. Και ύστερα ήταν μια ομιλία που έκαμε δημόσια, την άκουσαν χιλιάδες, γιατί να μη μεταδοθεί και από το ραδιόφωνο;
- Ο ίδιος δεν ήθελε να μεταδοθεί.
- Και γιατί δεν μάς το είπε;
Τέλος πάντων. Έγινε. Έχω εντολή από τον ίδιο να σε απολύσω.
- Ε!…. Αφού είναι εντολή από τον πρόεδρο, απολύστε με.
- Άκου, μού λέει. Δεν θα σε απολύσω. Να πας στο σπίτι σου για μια βδομάδα, δέκα μέρες. Εγώ θα του πω ότι σε έθεσα σε διαθεσιμότητα και ερευνώ την υπόθεση, Ελπίζω στο μεταξύ να τον μεταπείσω και επιστρέφεις. Ασφαλώς δεν θα γραφτεί τίποτε στον προσωπικό σου φάκελλο.
Έφυγα περισσότερο απορημένος παρά απογοητευμένος.
Στην απουσία μου άρχισαν, μεταξύ μερικών καλοθελητών στο Ίδρυμα, οι ψίθυροι. Ο Χατζηκωστής θα απολυθεί. Διαστρέβλωσε την ομιλία του Μακαρίου.Ο Χριστοφίδης είναι οργισμένος μαζί του, και τα παρόμοια.
Βέβαια οι νουνεχείς και σοβαροί συνάδελφοι, κατάλαβαν τι έγινε. Όταν επέστρεψα σε μια βδομάδα, μου εξέφραζαν την συμπάθειά τους. Μερικοί, όμως, για δικούς τους λόγους και σκοπιμότητες, συνέχισαν τους ψιθύρους.
Ένα άλλο γεγονός που συνέβηκε ένα – δυο χρόνια αργότερα, δεν θυμάμαι ακριβώς την ημερομηνία, επέτεινε την κατάσταση. Ήταν τότε που εγίνοντο οι συγκεντρώσεις συμπαράστασης στον Μακάριο και εκφωνούσε λόγους από τον εξώστη της Αρχιεπισκοπής.
Σε μια τέτοια περίπτωση επρόκειτο να κάνω περιγραφή του γεγονότος από το ραδιόφωνο και να μεταδοθεί η ομιλία.
Πήγα νωρίς στην Αρχιεπισκοπή και μπήκα στη μεγάλη ισόγεια αίθουσα, όπου ήσαν μαζεμένοι πολλοί επίσημοι, περιμένοντας να βγουν την ώρα της ομιλίας. Πλησίασα σε ένα ” πηγαδάκι” στο οποίο βρισκόντουσαν, μεταξύ άλλων, ο τότε Δήμαρχος Λευκωσίας αείμνηστος Λέλλος Δημητριάδης και ο Αρχιτέκτονας Ανδρέας Φιλίππου.
Έλεγαν διάφορα και η κουβέντα τους έφτασε και στο πόσο περίπου πλήθος είχε συγκεντρωθεί. Μιλούσαν για εξήντα, εβδομήντα, ογδόντα χιλιάδες κόσμου και διερωτώντο πώς μπορεί να υπολογισθεί ακριβώς ο αριθμός. Ο Λέλλος Δημητριάδης σε κάποια στιγμή είπε στον Ανδρέα Φιλίππου.
Βρε Ανδρέα, εσύ που είσαι Αρχιτέκτονας, αν σου φέρναμε ένα χάρτη της Λευκωσίας, δεν θα μπορούσες να υπολογίσεις με τα τετραγωνικά μέτρα, βλέποντας ποιοι δρόμοι γέμισαν, πόσο είναι το πλήθος;
Έλα μωρέ, λέει ο Φιλίππου, δεν είναι ογδόντα και είναι εκατό χιλιάδες. Ο κόσμος, πάντως είναι πάρα πολύς. Είναι μεγάλο το πλήθος.
Εκείνη την ώρα με πλησιάζει ο Ανδρέας Μιτσίδης, που ήταν και καθηγητής μου στην Παιδαγωγική Ακαδημία, και μου λέει:
-Πάμε πάνω και σε θέλει ο Μακαριώτατος.
Ανεβήκαμε από μια εσωτερική σκάλα και με οδήγησε στο υπνοδωμάτιο του Μακαρίου. Καθόταν στο κρεβάτι με τη πυτζάμα και πάνω μόνο με το φανελλάκι.
- Εσύ θα κάνεις την περιγραφή; με ρώτησε.
- Μάλιστα Μακαριώτατε.
- Κάνε μερικές σκέψεις για τον κόσμο, μού λέει. Έπιασα το νόημα της υπόδειξης.
- Μάλιστα Μακαριώτατε, πρόσθεσα.
- Κοίτα να δεις, μού λέει στη συνέχεια. Στον εξώστη που θα στέκεσαι για την εισαγωγή σου, να είσαι σε τέτοιο σημείο ώστε να σε βλέπω από το παράθυρο. Όταν τελειώσεις θα μού κάμεις νόημα, θα βγω και έτσι δεν θα υπάρξει κενό. Θα αρχίσω να μιλώ αμέσως.
Έτσι και έγινε. Έκανα την εισαγωγή μου, και έχοντας υπόψη όσα προηγήθηκαν, είπα ότι για να παρακολουθήσουν την ομιλία του Μακαριωτάτου έχουν συγκεντρωθεί περισσότερες από εκατόν πενήντα χιλιάδες κόσμου.
Τελειώσαμε και έφυγα ευχαριστημένος. Η εισαγωγή μου μελετημένη, ανταποκρίθηκα αρκούντως ικανοποιητικά στην εισήγηση του Μακαριωτάτου, κύλησαν όλα ομαλά και έκαμα για άλλη μια φορά καλή δουλειά.
Την άλλη μέρα πάλι με καλεί στο γραφείο του ο Χριστοφίδης.
- Αχ βρε Κωστή, μού λέει. Τι είναι αυτή η κακή συνήθεια να λες αριθμούς. Δεν μπορείς να λες αόριστα, τεράστια πλήθη, ανυπολόγιστος αριθμός κόσμου, παρά μόνο προσδιορίζεις αριθμούς;
-Τι έγινε πάλι, κύριε Χριστοφίδη. Είπα διπλάσιο αριθμό από ό,τι υπολόγιζαν – και του αφηγήθηκα όσα λέχθηκαν από τους Δημητριάδη και Φιλίππου και τη συνομιλία μας με τον Μακάριο.
-Δεν έχει σημασία, μού λέει. Ο Μακάριος είναι πολύ θυμωμένος μαζί σου. Είπες 150 χιλιάδες, αλλά ο ανταποκριτής ξένου Πρακτορείου Ειδήσεων μετέδωσε 250 χιλιάδες. Οι ξένοι, λέει, να λένε 250 και ο δικός μας 150; Μού είπε και πάλι να σε απολύσω.
- Κύριε Χριστοφίδη, είπα, αφού είναι έτσι τα πράγματα και έχετε αυτή την εντολή, για να ευκολύνω την κατάσταση, είμαι έτοιμος να σάς υποβάλω την παραίτησή μου.
Δεν θα κάνεις τίποτα, μού είπε επιτακτικά. Θα γίνει όπως την άλλη φορά.θα πας πάλι σπίτι για καμιά βδομάδα και θα δούμε τι θα γίνει.
Έτσι και έγινε. Γύρισα σε μιά βδομάδα και πήγα κατευθείαν στον Χριστοφίδη. Τι έγινε; Τι να κάνω; τον ρώτησα.
— Πήγαινε στο γραφείο σου, άρχισε δουλειά και μη ρωτάς περισσότερα, μού λέει. Έτσι και έγινε. Οι ψίθυροι, όμως, από τους καλοθελητές συναδέλφους εναντίον μου εντάθηκαν.
Βιβλιογραφία:
Χατζηκωστής, Κ. ” ΕΔΙΩΞΑΝ ΜΕ ΔΩΡΕΑΝ”, εκδόσεις Τυπογραφείο Γαλαξίας, Λευκωσία 2024.
